ReadyPlanet.com
dot dot
bulletกระดานถาม-ตอบ ( Webboard )
bulletแผนที่โรงงาน-MAP
bulletภาพเครื่องจักร ( Picture )
bulletเครื่องอัดเม็ดลอยน้ำ (Floating Extruder)
bulletเครื่องอัดเม็ดแข็ง (Ruminen Extruder)
bulletเครื่องบด (Grinder)
bulletเครื่องผสม (Mixer)
bulletสินค้าอื่นๆ
bulletDRYER
bulletแนะนำตัว
bulletจุดเริ่ม...จากความฝันเล็กๆ
bulletฝันเฟื่อง...เรื่องฟาร์ม 1 – สถานที่ทำฟาร์ม
bulletฝันเฟื่อง...เรื่องฟาร์ม 2 – จะทำฟาร์มอะไรดีล่ะ
bulletฝันเฟื่อง...เรื่องฟาร์ม 3 – ทรัพย์ในดิน
bulletเรื่องเล่า...แต่ครั้งยังเป็นนักเรียน-1
bulletเรื่องเล่า...แต่ครั้งยังเป็นนักเรียน-2 นินทาอาจารย์ ภาค 1
bulletเรื่องเล่า...แต่ครั้งยังเป็นนักเรียน-3 นินทาอาจารย์ ภาค 2
bulletเรื่องเล่า...เรียนอย่างไรให้ได้ปริญญา
bulletลองเขียนนิยายน้ำเน่า-01
bulletลองเขียนนิยายน้ำเน่า-02
bulletลองเขียนนิยายน้ำเน่า-03




ลองเขียนนิยายน้ำเน่า-01

เมื่อเราพบกันอีกครั้ง...เธอจะรักฉันเท่าชีวิต

เขียนโดย...สมธิดา  17/7/2554

อร...เราเลิกกันเถอะนะ

........

.......................

..........................................

บนรถโดยสารคันหนึ่ง  หญิงสาวร่างบอบบาง มองภาพนอกหน้าต่างด้วยสายตาเหม่อลอย

“เอี๊ยด....โครม”

วันต่อมา...

หญิงสาวที่เคยมองภาพนอกหน้าต่าง  กำลังนอนสงบนิ่งอยู่ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล มีสายระโยงรยางค์ตามร่างกาย  มีเพียงสัญญาณจากเครื่องตรวจจับชีพจรแสดงให้รู้ว่า ยังมีชีวิต

หน้าห้องฉุกเฉินเต็มใบด้วยบรรยากาศเศร้าโศกเมื่อแพทย์ได้รายงานว่า  คนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินนั้น จะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว  เพราะก้านสมองตาย

“เป็นเพราะผมคนเดียว...ทำให้อรต้องเป็นแบบนี้” เจ้าของเสียงซบหน้าลงกับฝ่ามือ น้ำตาไหลเป็นทาง

ณัฐกับอรคบหาเป็นแฟนกันตั้งแต่เรียนปีสอง  ณัฐเรียนสถาปัตย์  ส่วนอรเรียนพยาบาล  ทั้งที่เขากับอรไม่น่าจะมาพบกันได้  แต่ณัฐก็ได้พบกับอรเมื่อณัฐได้เข้าร่วมเป็นอาสาสมัครพัฒนาชุมชนในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน  อรก็เป็นอาสาสมัครเช่นกัน  ด้วยรอยยิ้มที่สดใสของอร  ทำให้ณัฐอยากสานต่อความสัมพันธ์นั้น  และความสัมพันธ์ของณัฐกับอรก็เป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งจบการศึกษา

ณัฐทำงานเป็นสถาปนิกในบริษัทแห่งหนึ่ง  ส่วนอรก็ทำงานเป็นพยาบาลในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งเช่นกัน  ทั้งณัฐและอรต่างก็พบว่าในโลกของการทำงานนั้นไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เคยวาดฝันไว้เลย

“ณัฐ...อรคงไปตามนัดไม่ได้แล้วนะ มีคนไข้ฉุกเฉินจ้ะ”

  เป็นครั้งที่เท่าไรณัฐก็จำไม่ได้ซะแล้ว  ที่การนัดทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลง ของเขากับอรต้องถูกยกเลิก  เดือนหนึ่งเขาได้พบอรแค่สองสามครั้ง  ยิ่งนานวันเข้าเขายิ่งรู้สึกว่าโลกของเขากับอรได้ลอยออกห่างจากกันไปทุกที

จนเมื่อเขาได้พบกับแก้ว รุ่นน้องที่เข้ามาทำงานในบริษัท แก้วมีรอยยิ้มที่สดใสเหมือนกับอร  ความใกล้ชิด อัธยาศัยที่ถูกคอกัน  ทำงานด้วยกัน  ทานข้าวกลางวันด้วยกัน  ณัฐก็เหมือนคนมากมายที่พบว่า รักแท้แพ้ความใกล้ชิด 

ณัฐไม่อยากเป็นคนจับปลาสองมือ  เมื่อได้มีโอกาสพบอร ราวกับว่าทุกอย่างถูกเตรียมการมาแล้ว  แทบจะเป็นครั้งเดียวในนัดหลายๆครั้งที่เขาได้พบกับอร  แล้วเขาก็ต้องบอกเธอว่า “อร...เราเลิกกันเถอะนะ”

เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะได้พบกับอรที่ร้องไห้ตัดพ้อเขา  อาจจะถามเขาว่าเธอทำผิดอะไร  เขาจะขอเป็นคนรับผิดทุกอย่าง  เขาผิดที่ไม่สามารถรักอรได้อย่างที่อรเคยบอกกับเขา “อรอยากให้ณัฐ รักอรเท่าชีวิต”

แต่ทุกสิ่งที่เขาคิดเอาไว้นั้นไม่เกิดขึ้นเลย  อรเพียงแต่ยิ้มแล้วบอกกับเขาว่า “ดูแลตัวเองด้วยนะ” นั่นเป็นภาพสุดท้ายที่เขาได้เห็นก่อนที่ภาพตรงหน้าตอนนี้จะเป็นเพียงคนที่นอนหลับไม่รับรู้โลกภายนอกอีกต่อไป

กลับจากโรงพยาบาล  หลังจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก บวกกับการอดนอนมาสองคืนจากการเฝ้าหน้าห้องฉุกเฉิน เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถหลับได้  และเมื่อตื่นขึ้นมาเขาก็ต้องรู้สึกประหลาดใจกับความฝันเมื่อสักครู่นี้

...เขาพบว่าตัวเองเดินอยู่ในที่ๆมีแต่สีขาว  ทุกอย่างรอบตัวเหมือนมีหมอกควัน  ในท่ามกลางหมอกควันนั้น  เขาเห็นอรอยู่ที่นั่น  เธอยิ้มให้เขา  แล้วบอกกับเขาว่า “เมื่อเราพบกันอีกครั้ง...เธอจะรักฉันเท่าชีวิต”  แล้วภาพนั้นก็เลือนหายไป...

...สัญญาณในห้องฉุกเฉินดังขึ้น  ภาพหน้าจอปรากฏเป็นเส้นตรง เป็นการบอกให้รู้ว่า ร่างที่นอนหลับอยู่ตรงนี้ จะไม่มีวันตื่นขึ้นมาตลอดกาล...

.........

..................

สิบเก้าปีต่อมา

“คุณคะ...ตื่นเถอะค่ะ วันนี้เราต้องไปรับน้องเอิงที่หอพักนะคะ”

เสียงของแก้วทำให้เขาตื่นขึ้นมาทั้งที่อยากหลับต่ออีกสักนิด  ตั้งแต่น้องเอิงลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจเกิดมา  เขาก็ไม่สามารถแบ่งหัวใจไปรักใครในโลกนี้ได้อีก  แม้แต่ความสุขส่วนตัว  หากความสุขนั้นไปเบียดบังความสุขของน้องเอิง  เขาก็ยินดีสละมันได้ทันทีโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

ณัฐโทรที่ไปบริษัทเพื่อขอเลื่อนประชุมเป็นช่วงบ่าย  หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ขับรถพาภรรยาไปยังหอพักนักเรียนพยาบาล  ที่หน้าหอพัก  สาวน้อยรูปร่างบอบบาง  กับรอยยิ้มสดใสกำลังโบกมือมาทางเขา “คุณพ่อขา....คุณแม่ขา...น้องเอิงอยู่ทางนี้ค่ะ”

หลังจากส่งแก้วและน้องเอิงถึงบ้านแล้ว  เขาก็เดินทางไปบริษัทเพื่อประชุมช่วงบ่าย  ก่อนจะบอกลูกสาวอันเป็นที่รักว่า “พรุ่งนี้วันหยุด  คุณพ่อกับคุณแม่จะพาหนูไปเที่ยวนะ” คำพูดนั้นเรียกรอยยิ้มสดใสที่คุ้นตา

หลังจากมื้ออาหารแสนอร่อยที่ผู้เป็นมารดาเตรียมไว้ให้ลูกสาว  น้องเอิงก็นอนเอกเขนกอ่านหนังสือนิยายเล่มโปรด  หลังจากนิยายเล่มโปรดจบลง  สาวน้อยก็หันไปพูดกับมารดา

“แม่คะ...ในโลกนี้จะมีใครรักเราเท่าชีวิตเหมือนนิยายที่น้องเอิงอ่านหรือเปล่าคะ” 

ผู้เป็นมารดายิ้มนิดๆ แล้วหันมาตอบลูกสาว

“เราไม่มีวันรู้เลยนะคะลูกว่าคนที่เรารักจะรักเราตลอดไปหรือเปล่า  ใจคนมันเปลี่ยนไปตลอดเวลานะคะ  วันนี้รักพรุ่งนี้อาจจะเปลี่ยนไปรักคนอื่น  แม่เองก็ไม่เคยแน่ใจเลยว่าคุณพ่อของหนูจะรักแม่ตลอดไปหรือเปล่า”

แล้วมารดาก็เดินเข้ามากอดลูกสาวไว้  แล้วพูดอีกว่า

“แต่หนูมั่นใจได้เลยนะคะ  ว่าพ่อกับแม่...รักหนูเท่าชีวิต”

หลังอาหารมื้อค่ำผ่านไป  ณัฐกับแก้วห่มผ้าให้ลูกสาว ณัฐจูบเบาๆที่หน้าผากน้องเอิง แล้วพูดว่า “ฝันดีนะ ลูกรักของพ่อ”

ในห้วงความฝันของสาวน้อย  น้องเอิงยืนอยู่ในที่ที่มีเพียงสีขาว มีกระจกบานใหญ่อยู่ข้างหน้า  ในท่ามกลางหมอกควัน ภาพในกระจกเป็นภาพของสตรีร่างบอบบางคนหนึ่งกำลังยิ้มอย่างมีความสุข

..........“เมื่อเราพบกันอีกครั้ง...เธอจะรักฉันเท่าชีวิต”  ...............

 

END




ชื่อ
เบอร์โทรศัพท์
อีเมล
หัวข้อ
รายละเอียด






Copyright © 2010 All Rights Reserved.
วายการช่าง 49 ม.2 ต.ธงชัยเหนือ อ.ปักธงชัย จ.นครราชสีมา 30150 โทร.081-7902750 Line id : pasusat E-mail : info@p-pasusat.com, p_pasusat@hotmail.com