ReadyPlanet.com
dot dot
bulletกระดานถาม-ตอบ ( Webboard )
bulletแผนที่โรงงาน-MAP
bulletภาพเครื่องจักร ( Picture )
bulletเครื่องอัดเม็ดลอยน้ำ (Floating Extruder)
bulletเครื่องอัดเม็ดแข็ง (Ruminen Extruder)
bulletเครื่องบด (Grinder)
bulletเครื่องผสม (Mixer)
bulletสินค้าอื่นๆ
bulletDRYER
bulletแนะนำตัว
bulletจุดเริ่ม...จากความฝันเล็กๆ
bulletฝันเฟื่อง...เรื่องฟาร์ม 1 – สถานที่ทำฟาร์ม
bulletฝันเฟื่อง...เรื่องฟาร์ม 2 – จะทำฟาร์มอะไรดีล่ะ
bulletฝันเฟื่อง...เรื่องฟาร์ม 3 – ทรัพย์ในดิน
bulletเรื่องเล่า...แต่ครั้งยังเป็นนักเรียน-1
bulletเรื่องเล่า...แต่ครั้งยังเป็นนักเรียน-2 นินทาอาจารย์ ภาค 1
bulletเรื่องเล่า...แต่ครั้งยังเป็นนักเรียน-3 นินทาอาจารย์ ภาค 2
bulletเรื่องเล่า...เรียนอย่างไรให้ได้ปริญญา
bulletลองเขียนนิยายน้ำเน่า-01
bulletลองเขียนนิยายน้ำเน่า-02
bulletลองเขียนนิยายน้ำเน่า-03




จุดเริ่ม...จากความฝันเล็กๆ

จุดเริ่ม...จากความฝันเล็ำกๆ

เขียนโดย...สมธิดา...20/11/2550

       ประมาณปี พ.ศ. 2531  ตอนนั้นเว็บมาสเตอร์อายุสิบแปดปี ( ไม่จำเป็นต้องบอกต่อนะว่าตอนนี้อายุเท่าไหร่ ล็อกอายุเอาไว้ตอนยี่สิบห้าแล้วจ้ะ )    ได้ก้าวออกจากรั้วมัธยม มาเป็นนิสิตนักศึกษา  ด้วยความสามารถอย่างที่เคยเกริ่นๆไว้แล้วว่าสูงมาก  สถาบันที่เหมาะกับคนมีความสามารถอย่างเราก็คือ  มหาวิทยาลัยรามคำแหง นั่นเอง (เพราะเอ็นไม่ติด)  ด้วยความที่เป็นมหาวิทยาลัยเปิด  ไม่มีการเช็คชื่อ  จะเข้าเรียนหรือไม่เข้าเรียนก็ได้  ก็เลยรู้สึกอิสระเสรีกระดี๊กระด๊า  เวลาที่ควรจะไปเข้าเรียนก็เอาไปทำกิจกรรม  พอเริ่มเบื่อกิจกรรมนักศึกษาแล้วก็อยากทำงาน  ก็เลยไปสมัครงานด้วยวุฒิม.6  จะเป็นผู้จัดการได้หรือยังไง  ก็เลยเป็นได้แค่เสมียนสำนักงาน  ทำงานด้วยไฟกระตือรือล้นเต็มเปี่ยม 

แล้วเวลาก็ผ่านไป จากนักศึกษาปีที่หนึ่ง  ก็เลื่อนมาเป็นนักศึกษาปีที่หก  ไฟในการทำงานก็เริ่มแผ่วลงๆ  รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่ต้องแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่ตีห้าเพื่อเดินทางไปทำงาน  ผจญกับการจราจรที่ติดขัด  แต่ความรู้สึกที่แย่กว่าคือ  มองเห็นพนักงานหน้าใหม่ๆที่เข้ามาทำงาน ด้วยตำแหน่งที่สูงกว่า เพียงเพราะว่าเขาจบปริญญา  ส่วนตัวเองต่อให้ทำงานเก่งแค่ไหน ก็ไม่สามารถไปได้สูงกว่านี้เพราะยังถือวุฒิ ม.6 

ในที่สุดก็มาถึงจุดเปลี่ยนที่ชีวิตต้องเลือกทางเดินใหม่ๆ  ยังเหลือเวลาอีกสองปีสำหรับการเสี่ยงในมหาวิทยาลัย  ด้วยอะไรก็ไม่รู้ดลใจให้กลับไปเรียนใหม่  คราวนี้เรียนจริงๆ  ตารางเรียนแน่นเอี๊ยดตั้งแต่หกโมงเช้าถึงหนึ่งทุ่ม  เรียนๆแล้วก็เรียน  จดแล็คเชอร์เป็นเล่มๆจนน่าจะเอามาเขียนตำราขาย  ด้วยความพยายามอย่างที่ไม่เคยคิดว่าในชีวิตจะพยายามได้มากขนาดนี้  ก็สามารถเรียนจบปริญญาตรีได้ในเทอมสุดท้ายของปีที่แปดพอดี 

แล้วก็เป็นความบังเอิญอีกนั่นแหละ  เทอมที่จบเป็นเทอมซ่อมของปีที่เจ็ด  ก็เลยได้รับสิทธิเข้ารับปริญญาพร้อมกับกลุ่มปีนั้น  ทั้งๆที่จริงแล้วควรจะไปรับในปีถัดไป  ความชุลมุนเริ่มตั้งแต่ตอนนั้น  มีเวลาอีกแค่เดือนเดียว สำหรับเดินเรื่องขอรับปริญญา  ต้องวิ่งวุ่นถ่ายรูป  เดินเอกสาร  หาชุดครุย  ( ชีวิตเรานี่ทำไมต้องอยู่กับไฟลนก้นตลอดเวลาเลยนะ )  แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี  ในที่สุดก็ได้รับใบปริญญาที่จะไปแข่งกับเจ้าพวกพนักงานหน้าใหม่ๆแล้ว...เย้

แต่...เบื่อการเป็นมนุษย์เงินเดือน... เบื่อชีวิตในเมืองกรุง... ทุกวันต้องอยู่กับฝุ่น  ควัน  รถติด  ใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยม  ความฝันเล็กๆคืออยากมีบ้านที่เป็นที่ทำงานด้วย ตื่นขึ้นมาก็ทำงานได้เลย  ไม่ต้องเดินทาง  ก็พอเหมาะกับช่วงเวลาที่ทางบ้าน  ย้ายจากกรุงเทพมาอยู่ที่โคราช  ก็เลยถือโอกาสย้ายตัวเองตามมาด้วย  และโบกมือลากรุงเทพมาเป็นชาวโคราชนับถึงเวลานี้  ก็ปาไปสิบกว่าปีแล้ว  ใช้ชีวิตอยู่กับความฝันเล็กๆ  จนมาเป็นเว็บมาสเตอร์นี่แหละ (ก็ยังเป็นเว็บมาสเตอร์เล็กๆอยู่ดี)

 



ชื่อ
เบอร์โทรศัพท์
อีเมล
หัวข้อ
รายละเอียด






Copyright © 2010 All Rights Reserved.
วายการช่าง 49 ม.2 ต.ธงชัยเหนือ อ.ปักธงชัย จ.นครราชสีมา 30150 โทร.081-7902750 Line id : pasusat E-mail : info@p-pasusat.com, p_pasusat@hotmail.com